Wala lang. Kasi ang ulan para sakin, panahon ng pag-iisip. Pagmu-munimuni. Pagsesenti. Soundtrip. Masarap magsariwa ng memories pag naulan.
Nung second day of exams, July 2. Umuwi ako ng maaga, kasi wala akong payong. Nagdidilim na kasi, pagsakay ko ng jeep naambon na. Sa isip-isip ko okey lang, ambon pa lang naman eh. Habang naambon. Nagsenti na rin ako. Soundtrip, kung anong kanta? ONE LAST SONG ng A1. Soooooooper, senti mode habang nakatingin sa daanan. ang dami kong naalala. Sana nababalikan yun noh?

Pagdating ko ng high way, hindi ko inaasahan. Biglang bumuhos ng malaks yung ulan, tapos nagbago pa ng ruta yung driver. So, bumaba ako at lumipat ng jeep.(Pero binalik niya pamasahe ko.) . Paglipat ko sa kabilang jeep, hindi na ko nakapag-soundtrip kasi nagaalala na ko sa ulan. Pumara na ko, no choice eh. Pagbaba ko takbo agad ako para makasilong. Lumakad ako sa gilid para hindi ako mabasa. Naghintay ako siguro mga 60 seconds lang. Mainipin kasi ako. MEDYO as in MEDYO humina yung ulan. Tumawid ako pero natakbo parin. Pagdating sa kanto namin, tumigil ulit ako kasi basang basa na ako. Tiyempo, may konti. konti lang naman ng baha dun. Kaya pa naman ng hills ko yun so, nagdecide na ko.


Tumakbo ako! Pagtakbo ko "BAG!". May nakabangga ako ng lalaking naka-red na jersey, maputi siya. Sa sobrang gulat nahawakan niya ko sa balikat, napahawak din ako sa kanya. (Akala ko nga tatalsik siya! haha). Tapos nag-sorry siya. Tumango lang ako kasi naulan eh! Tumakbo na ulit ako. Pero, hindi ko nakita yung muka niya. Hindi ko na siya nilingon kasi.. kasi.. NAULAN.